Eens een keer geen portret ….. Het plastic tasje van Marimekko in de hoek van mijn atelier trok mijn aandacht. Ondanks z’n status van wergwerpartikel boeide de grafische kracht van het opgefrommelde zwart-witte ding me zodanig, dat ik er wat mee moest. Gefotografeerd, gekeerd en gedraaid en sterk uitvergroot overgebracht op een groot doek van 150×100 cm, werd het iets waar ik nu met plezier naar kijk. Door de achtergrond blauw te maken begon het te zweven. Het was eerst weinig, nu is het kunst.
En een tweede is al bijna klaar.