Arnoud van Mosselveld

Elk schilderij is een strijd. Het begin is altijd vol optimisme en vertrouwen, maar in de daarop volgende fases blijkt steeds weer dat elk portret zijn eigen autonome scheppingsproces eist. Het is pas goed als het goed is. Dat betekent: een interessant schilderij dat de kijker uitnodigt bekeken te worden. Maar ook: goed getroffen. Geen foto, maar wèl de directe herkenning van de geportretteerde. Het is de uitdaging het hoogstpersoonlijke van de geportretteerde te vinden en vast te leggen.

Na bijna twintig jaar directiesecretaris te zijn geweest van een grote Kamer van Koophandel, moest nu toch eerst echt dat andere. Een mens mag de talenten die hij meekrijgt niet ongebruikt laten. Dat is ook een grote strijd geweest: het zekere opgeven voor het ongewisse. Maar het is de overtuiging die het verschil maakt. Uiteindelijk was het geen keuze. De rollen dienden omgedraaid: de meesterschilder drong zich nu voor de meester in de rechten.

Het eerste portret ontstond min of meer bij toeval in 2002: een groot schilderij van moeder en kind. Het resultaat was dermate geslaagd, dat meteen duidelijk was dat zich hier een nieuwe weg openbaarde. Een hele serie portetten zou volgen. Het plezier in schilderen en de jarenlange voorliefde voor het maken van foto’s van mensen viel uiteindelijk samen in het geschilderde portret.